Kiedy już spaliłem wszystko
Każde kolorowe pismo
Wszystkie zdjęcia modelek
Każdy miłosny list
Nic się nie wydarzyło
Końca świata nie było
Żaden żandarm nie przyszedł i nie walnął mnie w pysk

Żądam żeby jak najprędzej zdelegalizować szczęśćie
Wolność niech w paragrafach karę śmierci ma
Unieważnić abolicję stworzyć tajną policję
I szczęśliwej miłości tropić każdy ślad

[link]

Tymczasowo wstrzymuję się od dodawania zdjęć, z racji braku dostęu do komputera stacjonarnego (którego spalił mi mój brat) oraz braku aparatu w którym (również inwencja twórcza mego brata) stłukł się obiektyw.

To wielki przekręt i pic, w którym nie zgadza się nic!

[link]

Czasem mam takie uczucie, siedzi we mnie od bardzo dawna. Chciałbym w coś wierzyć. Nie tak, jak wierzy się w Boga, chodząc do kościoła i biernie słuchając, ani nie popierając, ani nie zaprzeczając, akceptując jedynie. Chciałbym wierzyć w coś tak mocno, że byłbym w stanie oddać za to życie. Chciałbym stanąć sam przeciwko całemu światu, niezależnie jak idiotycznie to brzmi, niezależnie jakie byłyby moje szanse. Chciałbym, by zżerał mnie strach jakiego nie doznałem nigdy dotąd, chciałbym odczuwać ból jakiego nikt nigdy mi nie zadał tylko po to, bym mógł sam, świadomie, bezkompromisowo, oprzeć się.